BLOG Dr. KOB

คอลัมน์ ไขปัญหาเศรษฐกิจกับดร.กอบ

ปัญหาที่เป็นข้อข้องใจของหลายคนในช่วงนี้ ก็คือ “วิกฤตกรีซจะจบกันอย่างไร”

ที่คำถามนี้กลับมาเป็นประเด็นขึ้นมาอีกครั้ง ส่วนหนึ่งก็เพราะว่า หลังจากเลือกตั้งล่าสุด ไม่มีพรรคการเมืองไหนที่ได้เสียงข้างมาก และเมื่อผ่านไปแล้วเกือบ 2 สัปดาห์ก็ยังตกลงกันไม่ได้ว่า ใครจะเป็นรัฐบาล

โดยหนึ่งในพรรคที่เป็นตัวเก็งเข้าร่วมรัฐบาลและอาจได้เสียงมากขึ้น หากมีการเลือกตั้งรอบใหม่ ก็ออกมาบอกว่า ไม่เห็นด้วยกับมาตรการรัดเข็มขัดและแก้ไขวิกฤตที่รัฐบาลชุดก่อนหน้าตกลงกันไว้กับทางกองทุนการเงินระหว่างประเทศและสหภาพยุโรป ยิ่งไปกว่านั้น ทางการของยุโรปและทางธนาคารกลางของยุโรป ได้ออกมาให้สัมภาษณ์เป็นครั้งแรกเกี่ยวกับผลกระทบ หากกรีซตัดสินใจออกจากเงินยูโร ว่าจะมีผลอย่างไร

จึงไม่น่าแปลกใจว่า ทำไมตลาดการเงินโลกจึงมีความปั่นป่วน วุ่นวายเพิ่มขึ้น ในช่วง 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา และส่งผลกระทบมาถึงไทย

ตอนจบของกรีซจะเป็นอย่างไร

ณ ปัจจุบัน กรีซมีทางเลือกแค่ 2 ทาง

ทางแรก คือกัดฟันอยู่กับกลุ่มสหภาพยุโรปต่อไป ซึ่งหมายความว่า จะต้องตัดสินใจทำตามที่ทางสหภาพยุโรปและกองทุนการเงินระหว่างประเทศกำหนดไว้ รัดเข็มขัดต่อไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพื่อให้ได้เงินมาคืนหนี้ ที่ตนเองไปกู้มาใช้อย่างเกินตัว และปฏิรูปโครงสร้างของเศรษฐกิจให้สามารถแข่งขันได้อีกครั้ง

ทางที่สอง คือ ประกาศออกจากการใช้เงินยูโร (ตามที่หลายคนออกมาให้คำแนะนำ) ซึ่งหมายความว่า หลังจากนี้ กรีซก็จะมีค่าเงินเป็นของตนเอง และจะสามารถลดค่าเงินของตนได้ ทำให้สามารถกระตุ้นภาคการส่งออกและท่องเที่ยว ทำให้คนมีงานทำ และสามารถออกจากวิกฤตได้ในที่สุด

ทั้งสองทางเลือก เป็นทางเลือกที่แย่ทั้งคู่ ไม่ว่าจะเดินไปตามทางไหน ก็จะมีความยากลำบากเกิดขึ้น และจะต้องอาศัยความอดทนอย่างสูง ในการที่จะเดินไปให้ตลอดรอดฝั่ง โดยเฉพาะทางที่สอง (ที่ตลาดกำลังกลัวกันว่า กรีซจะตัดสินใจเลือกทางนี้) ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คนออกมาชวนเชื่อกัน

เพราะถ้าเดินไปตามทางที่สอง กรีซจะต้องขอมติประชาชนที่จะออกจากยูโร และนำไปสู่การใช้เงินของตนเอง ซึ่งในกระบวนการดังกล่าว ต้องตอบคำถามสำคัญว่า ในสัญญาต่างๆ ที่เขียนกันไว้ (1) เงินฝากในธนาคารของประชาชน จะเป็นเงินอะไร ถ้าเป็นยูโรเช่นเดิม แบงก์ก็จะล้มได้ แต่ถ้าจะเป็นเงินสกุลใหม่ ประชาชนก็คงไม่รอให้มีการประชามติ คงมีการแห่ถอนเงิน เพื่อเดินทางนำไปฝากไว้ที่แบงก์ในประเทศเพื่อนบ้านแทน แบงก์กรีซก็จะล้มเช่นกัน (2) เงินกู้จะคิดเป็นเงินสกุลอะไร ถ้าให้คิดเป็นเงินยูโร บริษัทที่ทำธุรกิจภายในประเทศ ก็จะล้มลงเป็นจำนวนมาก แบงก์ก็อยู่ไม่ได้ (และดูเหมือนกับว่าจะไม่ยุติธรรม) แต่ถ้าเป็นเงินสกุลใหม่ ก็จะมีบางบริษัทได้ประโยชน์ โดยเฉพาะคนที่กู้ออกไปใช้ลงทุนในต่างประเทศ ท้ายสุด (3) เงินที่ธนาคารกรีซปล่อยกู้ให้ธนาคาร/บริษัทในต่างประเทศจะเป็นเงินสกุลไหน

คำถามเหล่านี้ มีนัย ได้เสียกับทุกคน ยากที่จะตอบง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่กรีซออกจากยูโรมาแล้ว กรีซจะอยู่อย่างไร โดยที่ไม่มีคนช่วยเหลือ ซึ่งหมายความว่า รัฐบาลกรีซก็จะต้องรัดเข็มขัดอยู่ดี เพราะหลังจากนั้น จะไม่มีใครมาให้รัฐบาลกู้ยืมเงินไปใช้เกินกว่าภาษีที่เก็บมาได้อีกต่อไป (กระทั่งกองทุนการเงินระหว่างประเทศก็คงไม่ให้กู้) ทั้งยังต้องเข้าไปอุ้มแบงก์ และบริษัทที่ล้มลงด้วยกำลังของตนเองเท่านั้น จึงกล่าวได้ว่า ทางออกนี้ ไม่ง่ายอย่างที่คิด และโฆษณากันไว้

ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าใครที่จะเข้ามาเป็นรัฐบาลของกรีซ แม้ตอนแรกจะอิดออดแค่ไหน เมื่อมองลงไปที่หุบเหวของความหายนะ ที่ไม่รู้ว่าจะจบอย่างไร ท้ายสุด ก็จะต้องพยายามกลับไปเดินทางเลือกที่ 1 จนถึงที่สุด และทางสหภาพยุโรปก็คงต้องช่วย โดยการยอมโอนอ่อนให้อีกบางส่วน กอดหัวร่วมท้ายกันไป ฝ่าความลำบากของทางเลือกที่ 1 ไปด้วยกัน ก็ได้แต่หวังว่ากรีซจะมีปัญญาพอที่จะเลือกทางที่เสียหายน้อยที่สุดกับตนเอง ขอเอาใจช่วยเขาครับ

ที่มา : หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ประจำวันที่ 17 พ.ค. 55
คอลัมน์ ไขปัญหาเศรษฐกิจกับดร.กอบ

ในช่วงต่อไป หากการเมืองของสหภาพพม่าดำเนินต่อไปด้วยความเรียบร้อย ไม่มีปัญหาเกิดขึ้น พม่าจะเป็นอีก 1 ประเทศที่เราต้องจับตามองทางเศรษฐกิจอย่างใกล้ชิด และการเปิดประเทศของพม่าจะมีนัยอย่างยิ่งต่อเศรษฐกิจไทย

ที่กล่าวเช่นนี้เพราะอะไร

1. พม่าไม่ได้ล้าหลังอย่างที่ทุกคนพูดกัน หลายคนชอบพูดกันว่า เศรษฐกิจพม่านั้นล้าหลังกว่าประเทศไทยอยู่เกือบ 50 ปี และผลของการปิดประเทศ ได้ส่งผลให้การพัฒนาประเทศของพม่าต้องหยุดชะงักลง แต่ความเป็นจริง ก็คือ พม่าไม่ได้ล้าหลังเรามากเช่นนั้น แค่เพียงไปที่ย่างกุ้ง เราก็จะพบเห็นโครงสร้างสาธารณูปโภคที่ดีพอสมควร ถนนหนทางที่ใช้ได้ รวมไปถึงศูนย์การค้าสมัยใหม่ (ที่ใช้ได้ ทัดเทียมกับประเทศอื่นๆ) เริ่มผุดขึ้นมา โดยมีสินค้า Brand names จากประเทศต่างๆ เข้าไปวางขายอยู่เรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นจากญี่ปุ่น เกาหลี สิงคโปร์ ไทย

ยิ่งช่วงนี้ จากการที่เขาเปิดประเทศ เศรษฐกิจพม่าเริ่มมีความคึกคักมากขึ้น เข้าสู่ช่วงเศรษฐกิจกำลังโต รายได้กำลังเพิ่ม ทำให้กำลังซื้อของพม่า เข้าสู่จุดที่เหมาะสม จึงไม่น่าแปลกใจว่า มีการลงทุนในกิจการต่างๆ รวมถึงการก่อสร้างตึกต่างๆ เพิ่มขึ้น อย่างเห็นได้ชัด

2. พม่ามีทรัพยากรมาก อยู่ในจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญไม่แพ้ไทย ที่เป็นตัวเชื่อมโยงระหว่าง จีน อินเดีย ไทย สามารถเป็นทางออกสู่ทะเลอันดามันให้กับจีนตะวันตกได้ ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าในช่วงที่ผ่านมา จะที่มีการ Sanction จากสหรัฐและยุโรป นักลงทุนจีนได้เข้าไปลงทุนในพม่าอย่างต่อเนื่อง ในทุกภาคส่วน และจับจองแหล่งทรัพยากรธรรมชาติสำคัญๆ ไว้เรียบร้อย พร้อมกับสร้างทางรถไฟจากยูนานไปออกที่ทะเลอันดามัน โดยจะสามารถเดินรถได้ในช่วงปีหน้า

ในช่วงต่อไป หลังจากการเมืองพม่าเริ่มนิ่งขึ้นบ้าง ทำให้สหรัฐและยุโรป ประกาศยกเลิกการ Sanction ต่างชาติก็ยิ่งเริ่มคิดเกี่ยวกับการเข้าไปจับจองลงทุนกันมากขึ้น

3. พม่ามีขนาดที่ใหญ่พอ เมื่อเทียบกับหลายๆ ประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พม่ามีพื้นที่ของประเทศและเศรษฐกิจที่ใหญ่พอ มีประชากรประมาณ 60 ล้านคน (ใหญ่กว่าลาวที่มีประชากรเพียง 7 ล้านคน และกัมพูชาที่มีประชากร 15 ล้านคน) ทำให้มีแรงงานกว่า 30 ล้านคน จะทำให้สามารถเป็นฐานการผลิตได้ดี และยิ่งมีตลาดในประเทศที่ใหญ่พอด้วย พม่าจึงเป็นประเทศที่น่าสนใจอย่างยิ่งจากมุมมองของบริษัทต่างๆ ที่ต้องการที่จะเข้าไปลงทุน

ความท้าทายในช่วงต่อไป

เมื่อต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา พม่าได้วางรากฐานสำคัญอีกอย่าง ที่จะเป็นหัวใจในการเปิดประเทศของตนเข้าสู่โลกภายนอก คือ การประกาศยกเลิกอัตราแลกเปลี่ยนแบบหลายอัตรา ที่เคยประกาศค่าเงินจ๊าดไว้ที่ 6 จ๊าด/ดอลลาร์ และเริ่มใช้อัตราแลกเปลี่ยนแบบลอยตัว โดยมีทางการประกาศกรอบอัตราแลกเปลี่ยนในแต่ละวัน โดยที่หลังจากยกเลิกระบบดังกล่าวแล้ว พม่าได้ประกาศอัตราแลกเปลี่ยนใหม่ไว้ประมาณ 800 จ๊าด/ดอลลาร์ (ใกล้เคียงกับราคาในตลาดมืด)

จุดนี้ จะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญสำหรับภาคการส่งออกนำเข้าของพม่า ประเทศไทยเราเองก็เคยใช้ระบบอัตราแลกเปลี่ยนแบบหลายอัตราเช่นกัน แต่ในช่วงที่เราเริ่มเปิดเข้าสู่ตลาดโลก เปลี่ยนผ่านเข้าสู่ระบบตลาด ก็ได้ประกาศยกเลิกระบบดังกล่าวไปเช่นกัน
ภายใต้ความน่าสนใจในการลงทุนในมุมมองของนักลงทุนต่างประเทศ และแรงงานค่าแรงถูกที่มีอยู่ในประเทศ มีโอกาสมากที่เศรษฐกิจพม่าจะสามารถขยายตัวได้อย่างต่อเนื่อง ในอัตราที่น่าพึงพอใจไประยะหนึ่ง และเป็นโอกาสธุรกิจของทุกคน โดยความท้าทายของพม่าอยู่ที่

1. การดูแลให้ประเทศได้ประโยชน์สูงสุดจากทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่ ถ้าจะว่าไปในอาเซียน พม่าเป็นประเทศสุดท้ายที่อุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรธรรมชาติ ที่ยังไม่ได้มีคนเข้าไปแสวงหาผลประโยชน์ ดังเช่นในประเทศอื่นๆ จุดนี้จึงทำให้หลายคนสนใจอย่างยิ่งที่จะเข้าไปเป็นรายแรก และจะเป็นสิ่งที่ทำให้รถไฟของการพัฒนาเศรษฐกิจพม่าขับเคลื่อนออกจากชานชาลาไปได้ แต่ความท้าทายตรงนี้อยู่ที่ว่า จะใช้ให้ทรัพยากรธรรมชาติทีมีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อการพัฒนาได้อย่างไร เพราะเมื่อใช้ไปแล้วก็จะหมดไป และยากที่จะกลับมาจุดเดิมได้

2. การพัฒนายกระดับระบบการเงิน ว่าทางการพม่าจะสามารถพัฒนาระบบสถาบันการเงินของเขาให้เป็นที่น่าเชื่อถือ และมีความมั่นคง ได้มาตรฐานได้มากน้อยแค่ไหน ซึ่งในกรณีของไทย เราเองก็ใช้เวลาพอสมควร หลายปีในการที่จัดระบบแบงก์ของเราให้เข้าที่ ซึ่งเมื่อทำได้ ก็จะเป็นแหล่งฝากเงินของประชาชน เป็นแหล่งทุนของภาคธุรกิจ และเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญในการพัฒนาประเทศ

3. การดูแลการใช้จ่ายภาครัฐให้มีวินัยในการใช้จ่าย ไม่จ่ายมากไปกว่ารายได้ที่ตนเองมีมากนัก ซึ่งหลายประเทศที่เมื่อเริ่มเปิดประเทศใหม่ๆ ก็มักจะอยากใช้จ่ายในโครงการสาธารณูปโภค โครงสร้างพื้นฐานต่างๆ ที่เห็นว่าจำเป็น ทำให้ท้ายที่สุด เป็นภาระต่อธนาคารกลางที่ต้องเข้ามาช่วยซื้อพันธบัตรรัฐบาล Finance หรือพิมพ์เงินให้ หรือต้องกู้ยืมจากต่างชาติเป็นจำนวนมาก ตรงนี้ หลายประเทศก็มักจะจบลงด้วยการประสบปัญหาวิกฤตการคลังในที่สุด ซึ่งถ้าระวังแต่ต้น ก็จะทำให้การพัฒนาเป็นไปได้ และมีความยั่งยืน

4. การดูแลปัญหาเงินเฟ้อ ซึ่งท้ายที่สุดเมื่อพัฒนาไประยะหนึ่ง ทางการก็จะต้องตัดสินใจว่าจะเอาอะไร ระหว่างการเจริญเติบโตในอัตราที่สูง กับการดูแลไม่ให้เงินเฟ้อมากเกินไป ซึ่งในเรื่องนี้ ถ้าเดินไปตามทางของเวียดนาม มุ่งแต่การเจริญเติบโตแต่เพียงอย่างเดียว ก็จะจบลงด้วยปัญหาเงินเฟ้อสูง ปัญหาค่าเงินที่ต้องประกาศลดค่าเงินเป็นระยะๆ และความที่คนไม่อยากใช้เงินของตนเอง มาใช้เงินตราต่างประเทศแทน ซึ่งก็หวังว่าจะไม่เดินไปในทางนั้น

ก็ขอเอาใจช่วยทุกคนครับ ทั้งผู้ที่ต้องการไปทำธุรกิจในพม่า (ที่โอกาสกำลังเปิด) และให้เศรษฐกิจพม่าสามารถพัฒนาไปได้ดี ยั่งยืน นำไปสู่ความสำเร็จในการพัฒนาประเทศอย่างแท้จริง

ที่มา : คอลัมน์ อนาคตเศรษฐกิจไทย
หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ประจำเดือนเมษายน 2555

Indonesia has become a magnet for investment and we are seeing many foreign firms, including Thai companies, rush to establish a beach-head there.

There are many good reasons for this such as the country’s large labour force, the huge potential of its domestic market and an abundance of natural resources. Given these advantages, it is hardly surprising that Indonesia has attracted a large flow of foreign direct investment and its gross domestic product has increased by 50% in the past seven years.

Naturally Bangkok Bank’s customers, both in Thailand and from our overseas branches, are very interested in Indonesia. We agree that there is huge potential, and in response to the demand of our customers we are opening a second branch there, in Surabaya.

But it is important to also understand that Indonesia is very complex. It has a massive population of around 240 million people, a vast geographical spread across 17,000 islands, and there are immense differences in development and culture in different parts of the country.

Java is the centre of government and the industrial heart of the country. Approximately 60% of the population lives on this island so for Thai manufacturers or service providers, this is the obvious place to go. However, companies looking to develop energy or natural resources generally invest outside of Java and so they need to consider many challenges, such as the level of infrastructure, the cost of transport and the need to provide supporting services.

At this particular stage of Indonesia’s development, the major attraction for foreign manufacturers is the economy and size of the local workforce. Not only are wage rates in Indonesia less than half of those in Thailand, but the pool of labour in Indonesia is much larger and still has much potential to grow.

The labour market is already tight in Thailand, with our workforce due to start shrinking within about 10 years; however in Indonesia, around a third of the population is under 30 years old. This guarantees a huge labour supply in the future.

As the inflow of investment in Indonesia generates higher incomes we will see a social and economic transformation within a very short space of time. Although people are still very poor in Indonesia’s far-flung islands, there is already rising consumer demand for first-stage consumer goods such as refrigerators and motorcycles and the growth potential is tremendous. Within about three years the number of people considered middle class in Indonesia is expected to triple to around 150 million.

For those setting up a manufacturing business either for the domestic or export market, Surabaya, in East Java, is generally the first choice to establish a base. The second largest city in Indonesia, it is the hub of the country’s rapidly growing industrial sector. It is well served by transport links with a port and an international airport. Planning is also under way for a high-speed train link between Surabaya and Jakarta.

With the Asean Economic Community only three years away, investors considering setting up production facilities in Indonesia would be well advised to act quickly. Southeast Asia, with its strong economic growth potential and market of 600 million people, is extremely attractive to the rest of the world and Indonesia, like Thailand, is a prime location to tap into this market. If we don’t establish ourselves in new markets when they are opening up, we may regret it later when we find ourselves shut out by our competitors.

Column: Meeting the Challenges
Bangkok Post,  2 April 2012

The years ahead will be remembered as the Decade of Asia and Asean, with many exciting developments in this part of the world to attract investment and lead to another economic boom.

Not many people realise this yet, but Southeast Asia will enter a new investment cycle. The impetus will come from various directions, including the upcoming Asean Economic Community (AEC), free trade agreements with major trading partners such as China and India, the opening up of Myanmar, and new infrastructure being built such as dams, road networks, railways, electricity grids and gas pipelines.

This investment cycle will last for some time. During this period there will be intense competition to invest in Southeast Asia, with China, India, Japan, the US and Europe all strategically jockeying for position as well as investment from Asean countries themselves, including Thailand.

Thailand’s role in this boom will be both as an investor and an investment destination. Thailand has the largest number of multinational corporations among Asean countries, ahead of Malaysia and Indonesia, as our major companies such as PTT, Siam Cement, CP Group and its flagship Charoen Pokphand Foods, Thai Summit, Banpu, Mitr Phol, Thai Union Frozen Products, Central Group, Italian-Thai and many more have already established substantial beachheads offshore.

Smaller Thai companies are now studying the markets in preparation for making their own moves in the region. For example, a recent survey of the Thai shoe industry found that 100 companies were planning to relocate to neighbouring countries within the next 10 years to take advantage of their low labour costs.

The prospects for Thai companies investing in Southeast Asia are excellent. Thailand’s economic development is about 10-20 years ahead of many of its Asean co-members, so Thai companies already have comparatively sophisticated technology and production systems. This gives them a competitive advantage compared with the local companies in other countries, plus they already have better local knowledge and connections than investors from Europe and the US.

As the geographic hub of Asean, Thailand is also a very attractive investment destination, ranking 11th in the latest UNCTAD World Investment Prospect Survey and 17th in the World Bank Ease of Doing Business Survey. Its other advantages include established industry clusters, a highly skilled workforce, a favourable investment regime and excellent infrastructure.

Despite our difficulties with the floods last year, a large amount of money and investment will be coming into Thailand, due to the new wave of government infrastructure investment and exciting opportunities in the region. New technology will also enter and, once the projects are complete, add to our comparative advantage.

In these troubled times for the global economy with Europe’s difficulties deepening and the US recovery still struggling along eyes are increasingly turning to this part of the world. It is very reassuring for investors that in Asean we have healthy balance sheets. Our banks, corporations, government and households in general have comparatively low debt.

It is difficult to think of any other part of the world that has such favourable conditions. And Thailand and Thai companies are indeed fortunate to be well situated so close to the action and to be able to participate in this coming decade of Asia and Asean.

Column: Meeting the Challenges
Bangkok Post,  12 March 2012

การคลี่คลายปัญหาหนี้กองทุนฟื้นฟูฯ จำนวน 1.14 ล้านล้านบาทในช่วงต่อไป จะมีนัยอย่างยิ่งต่ออนาคตของเศรษฐกิจไทย ที่อาจจะทำให้เราสูญเสียขีดความสามารถในการแข่งขันกับต่างประเทศในระยะยาวได้

ที่กล่าวเช่นนี้ ก็เพราะว่า ถ้าเราดูเร็วๆ เผิ่นๆ ภายใต้ พรก. ปรับปรุงการบริหารหนี้เงินกู้ที่กระทรวง การคลังกู้เพื่อช่วยเหลือกองทุนเพื่อการฟื้นฟูและพัฒนาระบบสถาบันการเงิน พ.ศ. 2555 ภาระหลักในการชำระหนี้ดังกล่าว จะตกหนักกับภาคธนาคารพาณิชย์แต่เพียงผู้เดียว โดยไม่กระทบต่อส่วนอื่นๆ ของเศรษฐกิจมากนัก แต่เมื่อวิเคราะห์เพิ่มเติมลงไปในรายละเอียด ก็จะพบว่า ท้ายสุดผลกระทบก็จะเกิดต่อเศรษฐกิจไทยโดยรวมและทุกคนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ภาระที่ซ่อนเร้นอยู่ 3 ประการ

1. ภาระต่อภาคการผลิตและระบบเศรษฐกิจจริง สิ่งที่คนไม่ทันเฉลียวใจประการแรก เกี่ยวกับเรื่องการบริหารจัดการหนี้ก้อนนี้โดยอาศัยการคิดค่าธรรมเนียมจากภาคธนาคารพาณิชย์นั้น ก็คือ ภาระที่เกิดขึ้นกับธนาคารพาณิชย์ที่ต้องเข้ามาแบกรับนั้น มากกว่าที่ทุกคนคิดไว้

สิ่งที่ทุกคนได้ยินมา ทำให้ดูเหมือนกับว่าภาระที่เพิ่มขึ้นนั้นไม่มากนัก เพราะปกติแล้ว ธนาคารพาณิชย์ต้องรับภาระจ่ายเงินให้กับสถาบันคุ้มครองเงินฝากเป็นสัดส่วนประมาณ 0.4% ของฐานเงินฝากอยู่แล้ว การที่รัฐจะขอเก็บในอัตราเดิม หรือขอเก็บเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง เพื่อนำมาช่วยจ่ายชำระหนี้กองทุนฟื้นฟูฯ ก็ไม่น่าจะเป็นภาระมากมายอะไร

แต่ข้อเท็จจริงที่สำคัญคือ อัตราการจัดเก็บเงินนำส่งให้กับสถาบันคุ้มครองเงินฝากที่ 0.4% ในปัจจุบันนั้น ถือเป็นอัตราที่สูงมากของโลก และสูงที่สุดในอาเซียน ซึ่งที่ประเทศไทยยังจัดเก็บในอัตรานี้ก็เพราะสถาบันคุ้มครองเงินฝากของเราเพิ่งจัดตั้งขึ้นได้ไม่กี่ปี และเราต้องการที่จะเร่งสะสมเงินกองทุนของสถาบันคุ้มครองเงินฝากให้มีขนาดที่เหมาะสม ในระดับหนึ่ง เพื่อให้ทุกฝ่ายมีความเชื่อมั่น และเกิดความสบายใจว่า หากเกิดปัญหาวิกฤตสถาบันการเงิน มีสถาบันการเงินขนาดกลางล้มในระบบ สถาบันคุ้มครองเงินฝากจะสามารถดูแลปัญหาได้ ซึ่งในปัจจุบันสถาบันคุ้มครองเงินฝาก มีเงินในกองทุนอยู่แล้วประมาณ 8 หมื่นล้านบาท และถ้าเก็บต่อไปอีกเพียง 4-5 ปี เงินจำนวนดังกล่าวก็น่าจะเพียงพอกับความต้องการที่ตั้งใจไว้ และอัตราเงินนำส่งดังกล่าวก็น่าจะลดลงมาได้

ด้วยเหตุนี้ ภาระที่แท้จริงของการโอนหนี้ครั้งนี้คือ การที่ภาคธนาคารพาณิชย์จะต้องแบกรับการจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวไปนานถึง 20-30 ปี เพื่อให้ได้มาซึ่งเงินนับล้านล้านบาท เพื่อจ่ายหนี้ ทั้งต้นและดอก ซึ่งหมายความว่า ในช่วงเวลาดังกล่าว ระบบสถาบันการเงินไทยจะอยู่ในภาวะที่อ่อนแอลง มีต้นทุนสูงกว่าคู่แข่งในประเทศอื่นๆ ทำให้ความสามารถในการที่จะขยายธุรกิจ ซื้อกิจการ ลงทุนในเทคโนโลยีใหม่ๆ พัฒนาผลิตภัณฑ์ต่างๆ เพื่อสนับสนุน ส่งเสริมให้ภาคเศรษฐกิจจริงของไทยออกไปแข่งขันกับประเทศอื่นๆ ลดลง ซึ่งท้ายสุด ก็หมายความว่า ประเทศไทย บริษัทไทย คนไทย ก็จะต้องเสียเปรียบคู่แข่งในโลกยุคไร้พรมแดนไปอีกนานจากเรื่องนี้

ซึ่งตรงนี้ หลายคนชอบเปรียบเทียบว่า ธนาคารพาณิชย์เป็นหัวใจของเศรษฐกิจ ถ้าหัวใจอ่อนแอไป 20-30 ปี แล้วร่างกายจะแข็งแรงได้อย่างไร

2. ภาระต่อโครงสร้างและประสิทธิภาพของระบบการเงินในประเทศ สิ่งที่น่าสนใจก่อนที่ พรก. ฉบับนี้จะออกมา ก็คือ สถาบันการเงินเฉพาะกิจ (ของภาครัฐ) มีบทบาทเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในระบบเศรษฐกิจ โดยช่วง 3 ปีที่ผ่านมา สถาบันการเงินเฉพาะกิจสามารถขยายฐานเงินฝากได้ประมาณปีละ 20% ต่อเนื่องกัน 3 ปี และปีล่าสุดมีเงินฝากเพิ่มขึ้น 5 แสนกว่าล้านบาท ขณะที่ฐานเงินฝากและ B/E ของธนาคารพาณิชย์ในช่วง 3 ปีดังกล่าว ขยายตัวได้เพียง 2% 7% 14% เท่านั้น ซึ่งตรงนี้ หมายความว่า ก่อนที่ภาคธนาคารพาณิชย์จะต้องเข้ามารับภาระชำระหนี้กองทุนฟื้นฟูฯ เงินฝากของประเทศได้วิ่งไปที่สถาบันการเงินเฉพาะกิจอยู่แล้ว

การที่ธนาคารพาณิชย์ต้องมารับภาระในส่วนนี้ ก็จะยิ่งทำให้สถานการณ์ที่น่ากังวลใจเช่นนี้ ลุกลามขึ้นจากเดิม และถ้าเราไม่ระวังก็หมายความว่า หนึ่งในผลพวงรอบนี้ก็คือ เรากำลังทำให้ระบบเอียงไปหาสถาบันการเงินเฉพาะกิจมากยิ่งขึ้น และท้ายสุดสถาบันการเงินเฉพาะกิจก็จะมีบทบาทมากขึ้นในระบบการเงินไทย ในการจัดสรรเงินออมของประเทศไปยังภาคเศรษฐกิจต่างๆ ซึ่งเราต้องถามตนเองอย่างตรงไปตรงมาว่า “นี่คือสิ่งที่ประเทศต้องการในระยะยาวจริงหรือ” และ “แนวโน้มดังกล่าวจะส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพของระบบธนาคารพาณิชย์ในระยะยาวอย่างไร”

3. ภาระต่อโอกาสที่ระบบการเงินไทยจะออกไปแข่งกับต่างประเทศในยุคของ AEC และโลกที่กำลังเปิดขึ้น เท่าที่ได้ยินมา ประเทศอื่นๆ ในอาเซียน กำลังเตรียมการอย่างขมักเขม้นที่จะปรับตัวเข้าสู่ช่วงการแข่งขันในยุคใหม่ ที่เน้นการทำตลาดเป็นภูมิภาค ภายใต้แนวนโยบายที่จะเริ่มเปิดตลาดการเงินให้กับสถาบันการเงินในภูมิภาคผ่านกรอบของ Qualified ASEAN Banks ที่แบงก์ชาติของประเทศต่างๆ จะประกาศเกณฑ์ในปีนี้และเริ่มใช้ในปี 2013 ซึ่งคู่แข่งคนสำคัญของไทย คือ มาเลเซีย ได้ก้าวไปไกลมากแล้ว โดยธนาคารสำคัญของเขาคือ Maybank และ CIMB ต่างเริ่มขยายกิจการก้าวออกไปสู่การเป็นธนาคารภูมิภาคเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งบริษัทหลักทรัพย์ในเครือของ Maybank CIMB รวมไปถึง OSK ของมาเลเซีย ต่างก็เร่งสร้างเครือข่ายในภูมิภาคเช่นกัน

ซึ่งถ้าธนาคารพาณิชย์ไทยมีภาระที่ต้องแบกไว้ในช่วงต่อไปเช่นนี้ โอกาสที่ธนาคารพาณิชย์ไทยรวมไปถึงบริษัทลูก (ที่เป็นบริษัทหลักทรัพย์ บริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุน บริษัทประกันชีวิต บริษัทประกันภัย) จะออกไปแข่งขัน ปักธงในต่างประเทศ รวมถึงรักษาความได้เปรียบของเราในบ้านของเราเมื่อเทียบกับสถาบันการเงินต่างชาติที่จะเข้ามาแข่งในช่วงต่อไป ก็คงเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายนัก ท้ายสุด จะส่งผลให้สถาบันการเงินของไทยพลาดโอกาสที่จะเป็นผู้นำในอาเซียนไปอย่างน่าเสียดาย ซึ่งจะมีนัยต่อประสิทธิภาพของระบบ และขีดความสามารถในการแข่งขันของบริษัทเอกชนไทยในระยะยาว

แล้วทางออกคืออะไร        

ทางออกมีไม่มาก เพราะถ้าจะพูดไปแล้ว หนี้ก้อนใหญ่ก็คือหนี้ก้อนใหญ่ ถ้าจะให้คนหนึ่งคนใดรับภาระจ่ายชำระหนี้ก้อนนี้แต่เพียงผู้เดียว ก็จะเกิด Stress ในระบบทั้งทางตรงและทางอ้อม ซึ่งการที่จะบริหารจัดการผลพวงและภาระที่ซ้อนเร้นอยู่ทั้ง 3 ด้านนั้น มีอยู่ทางเดียว ก็คือ (1) ทุกคนต้องช่วยกัน แบกรับภาระนี้ (เท่าที่เป็นไปได้) เพื่อไม่ให้ปัญหาตกหนักอยู่ที่ใดที่หนึ่ง ซึ่งจะช่วยให้การชำระหนี้กองทุนฟื้นฟูจำนวน 1.14 ล้านล้านบาท ไม่ใช้เวลานานจนเกินไป รวมไปถึง (2) การออกนโยบายเพิ่มเติม (จากพรก. ที่ออกมาแล้ว) ที่จะช่วยลดการบิดเบือนต่อโครงสร้างทางการเงินในระยะยาว อันจะช่วยบรรเทาผลกระทบจากการให้ธนาคารพาณิชย์มาเป็นผู้รับภาระหลักในการชำระหนี้ก้อนนี้ให้กับทุกคนไปได้บางส่วน

ถ้าทุกฝ่ายช่วยกัน ยึดประโยชน์ของประเทศเป็นสำคัญ เราก็น่าจะสามารถบริหารจัดการให้ผลกระทบที่จะเกิดขึ้นต่อประเทศอยู่ในระดับที่รับได้ และอนาคตของเศรษฐกิจไทย สถาบันการเงินไทย บริษัทไทย และคนไทย หลังจากเราได้ช่วยกันชำระหนี้ก้อนนี้ไปแล้ว ยังจะพอสดใสอยู่บ้าง ก็ขอเอาใจช่วยให้เราได้คำตอบที่ดีสำหรับประเทศโดยรวมครับ

ที่มา : คอลัมน์ อนาคตเศรษฐกิจไทย
หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ประจำเดือนกุมภาพันธ์ 2555

คอลัมน์ ไขปัญหาเศรษฐกิจกับดร.กอบ

เมื่อวันเสาร์ที่แล้ว ธนาคารกลางของประเทศจีนได้ประกาศลดการสำรองเงินฝากของแบงก์พาณิชย์ในจีนลง 0.5% เหลือ 20.5% ซึ่งเป็นการประกาศปรับลดลงครั้งที่ 2 นับแต่เดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา สะท้อนถึงการที่ธนาคารกลางจีนกำลังเข้าสู่ช่วงของการผ่อนคลายนโยบายการเงิน ซึ่งผมคิดว่า เป็นเรื่องที่น่าจับตามองมาก ทำไมต้องทำเช่นนี้

ถ้าย้อนกลับไปช่วง 1 ปีที่ผ่านมา คงจำกันได้ว่า ธนาคารกลางของจีนได้ดำเนินมาตรการอย่างเข้มงวดขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อต่อสู้กับ (1) ปัญหาฟองสบู่ในภาคอสังหาริมทรัพย์ (2) ปัญหาการแข่งกันปล่อยสินเชื่อของธนาคารพาณิชย์ในจีน รวมทั้ง (3) ปัญหาเงินเฟ้อที่ถีบตัวเพิ่มสูงขึ้น โดยพยายามควบคุมปัญหาดังกล่าวด้วยมาตรการหลายอย่าง ทั้งมาตรการควบคุมโดยตรง เช่น จำกัดการซื้อขาย จำกัดการปล่อยกู้ และผ่านมาตรการทางอ้อมเช่น ดึงเงินออกจากระบบโดยให้แบงก์เพิ่มสำรองเงินฝากเพิ่มขึ้น 6 ครั้ง ทยอยขึ้นดอกเบี้ย 3 ครั้ง ฯลฯ

หลังจากที่ได้ดำเนินมาตรการเหล่านี้อย่างเข้มงวดมาแล้ว 1 ปี จากข้อมูลพบว่า ทางการจีนก็สามารถควบคุมปัญหาฟองสบู่ในภาคอสังหาริมทรัพย์ได้ในระดับหนึ่ง โดยราคาอสังหาฯ ในจีนเริ่มตกลงมาบ้าง นอกจากนี้ ยอดการปล่อยสินเชื่อใหม่จากภาคแบงก์ของจีนลดลง 2.9 แสนล้านหยวนเมื่อเทียบกับยอดสินเชื่อใหม่ในเดือนมกราคมของปีก่อนหน้า ส่วนเงินเฟ้อได้ลดลงจากร้อยละ 6.5 เมื่อกลางปีที่แล้ว เหลือเพียง 4.1% เมื่อต้นปีที่ผ่านมา

ท่ามกลางความสำเร็จเหล่านี้ สิ่งที่หลายคนเริ่มกังวลใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็คือ อัตราการขยายตัวของเศรษฐกิจจีนได้ลดลงเป็นไตรมาสที่ 5 จาก 9.8% เป็น 8.9% ในไตรมาสล่าสุด หลายคนจึงตั้งคำถามว่า “อัตราการขยายตัวดังกล่าวจะตกลงไปถึงแค่ไหน”

นัยคืออะไร

ถ้าจะต้องตีความ การปรับลดอัตราการสำรองเงินฝากครั้งนี้ หมายความว่า ธนาคารกลางจีนกำลังกลับทิศของการดำเนินนโยบายของตน โดยปีนี้จะเป็นการผ่อนความเข้มงวดของมาตรการต่าง ๆ ที่ได้ทำมาในปีที่แล้ว ทั้งในส่วนของอัตราการสำรองเงินฝาก และดอกเบี้ย  เพื่อช่วยกระตุ้นให้เศรษฐกิจเดินไปได้ ภายใต้ความผันผวนของเศรษฐกิจโลก และอัตราเงินเฟ้อที่ปรับตัวลดลง  และหมายความต่อไปว่า ทางการจีนจะให้ความสำคัญกับเรื่องการขยายตัวทางเศรษฐกิจเป็นลำดับต้น ๆ ในช่วงต่อไป

ในประเด็นนี้ หลายสำนักคาดกันว่า ทางการจีนคงจะไม่จบการกระตุ้นเศรษฐกิจของตนแค่ตรงนี้ และคงจะมีการปรับลดการตั้งสำรองเงินฝากรวมกัน 4 ครั้ง จากที่ขึ้นไป 6 ครั้งเมื่อปีที่แล้ว และจะมีการลดอัตราดอกเบี้ยลงบ้าง ทั้งนี้ ในแต่ละครั้งที่มีการปรับลดการตั้งสำรองเงินฝาก จะมีเงินประมาณ 4 แสนล้านหยวนออกสู่ระบบ ที่ทางธนาคารพาณิชย์สามารถนำไปปล่อยกู้ได้ อันจะช่วยให้ปัญหาสภาพคล่องในจีนซึ่งขาดแคลนมากเมื่อปีที่แล้ว คลี่คลายบรรเทาลง และนำไปสู่การใช้จ่าย ลงทุนในระบบอีกรอบ

ด้วยเหตุนี้ จึงไม่น่าแปลกใจว่า ปีนี้ ดัชนีหลักทรัพย์ของจีน จึงได้ปรับตัวเพิ่มขึ้นตั้งแต่ต้นปีเป็นต้นมา จากประมาณ 2,150 จุด ขึ้นมาเป็น 2,350 จุด ส่วนหนึ่งคงเป็นผลมาจากสภาพคล่องที่เพิ่มขึ้นในระบบดังกล่าว ส่วนดัชนีหลักทรัพย์ฮ่องกง ก็ได้รับอานิสงส์เช่นกัน เพิ่มจาก 18,000 จุดในช่วงปลายปีที่แล้วมาถึง 21,000 จุดในปัจจุบัน

ทั้งหมดนี้ สอดรับกับการที่ธนาคารกลางของสหภาพยุโรปกำลังอัดฉีดเงินจำนวนมหาศาลเข้าสู่ระบบ รวมไปถึงการที่ธนาคารกลางสหรัฐประกาศจะคงดอกเบี้ยไว้ระดับต่ำอีก 3 ปี ซึ่งหมายความว่าในช่วงต่อไป เศรษฐกิจโลกจะมีสภาพคล่องที่มาก ด้วยต้นทุนที่ต่ำ เช่นนี้ไปอีกระยะเวลาหนึ่ง และหมายถึงเงินที่จะไหลออกไปเก็งกำไร สร้างความผันผวนที่ตลาดต่าง ๆ ทั้งตลาดพันธบัตร ตลาดหุ้น ตลาดสินค้าโภคภัณฑ์ ตลาดอสังหาฯตลอดจนตลาดอัตราแลกเปลี่ยนในช่วงต่อไป (ก่อนที่ยุโรปจะทรุดลง) ดังที่ได้วิ่งมาที่ตลาดพันธบัตรและตลาดหุ้นของไทยในช่วง 2 เดือนที่ผ่านมา เรียกว่าคงต้องตามกันอย่างใกล้ชิดต่อไปครับ

ที่มา : หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ประจำวันที่ 22 ก.พ. 55
คอลัมน์ ไขปัญหาเศรษฐกิจกับดร.กอบ

คอลัมน์ ไขปัญหาเศรษฐกิจกับดร.กอบ

ช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญของประเทศกรีซ ที่จะต้องเลือกทางเดิน มุ่งหน้ารัดเข็มขัด เพื่อแก้ไขปัญหาวิกฤติหนี้สาธารณะของตนเอง โดยในช่วงกลางดึกวันอาทิตย์ รัฐสภากรีซได้ลงมติผ่านแผนการลดการใช้จ่ายภาครัฐ แลกกับความช่วยเหลือ 1.3 แสนล้านยูโรที่จะได้รับจากกองทุนการเงินระหว่างประเทศและสหภาพยุโรป

ทั้งหมดนี้ เกิดขึ้นท่ามกลางความโกรธแค้นของประชาชนชาวกรีซที่ไม่เห็นด้วยกับร่างแผนการดังกล่าว และต้องเป็นผู้รับผลพวงจากการรัดเข็มขัดครั้งนี้ ทั้งทางตรงและทางอ้อม

แผนรัดเข็มขัดครั้งนี้มีอะไรบ้าง และทำไมต้องทำเช่นนี้

องค์ประกอบหลัก ๆ ของแผนรัดเข็มขัดของรัฐบาลกรีซประกอบด้วย (1) การประกาศลดค่าจ้างขั้นต่ำของแรงงานกรีซโดยเฉลี่ยลงมา 22% (2) การลดคนงานภาครัฐ 15,000 คนในช่วง 3 ปีข้างหน้า (3) การลดค่าใช้จ่ายภาครัฐเพิ่มเติมอีก 3.3 พันล้านยูโรต่อปี โดยบางส่วนเป็นการปรับลดสิทธิประโยชน์ของสวัสดิการสังคมของภาครัฐจากผู้ที่เกษียณอายุไปแล้ว และ (4) ข้อเสนอที่รัฐบาลจะนำไปใช้เจรจารอบสุดท้ายกับผู้ลงทุนในพันธบัตรกรีซ เพื่อขอลดยอดหนี้ของทางการลงมา ซึ่งจะทำให้หนี้ลดลงได้ 70% เฉพาะในส่วนที่เอกชนถืออยู่

ที่ต้องทำเช่นนี้ เป็นเพราะต้นตอของปัญหาทั้งหมด มาจากการที่รัฐบาลใช้จ่ายเกินตัว ทั้งผ่านโครงการประชานิยมและสวัสดิการสังคมต่างๆ จนกระทั่งล่าสุด คาดกันว่าหนี้/GDP ของรัฐบาลกรีซจะเพิ่มขึ้นเป็น 190% ในช่วง 2 ปีข้างหน้า  นอกจากนี้ ค่าจ้างแรงงานของกรีซในปัจจุบันยังเพิ่มขึ้นสูงกว่าค่าจ้างแรงงานของเยอรมันไปถึงประมาณ 30% ทำให้บริษัทเอกชนในกรีซไม่สามารถแข่งขันได้

ดังนั้น การแก้ไขปัญหาที่ตรงจุด จึงหมายถึงการที่ทุกคนต้องเสียสละเพิ่มเติมจากที่ได้เสียสละกันไปมากแล้ว

ในประเด็นนี้ ต้องบอกว่า รัฐบาลกรีซไม่มีทางเลือกมากนัก เพราะวันที่ 20 มีนาคมที่จะถึงนี้ กรีซจะมีหนี้จำนวน 1.44 หมื่นล้านยูโรที่จะครบกำหนด ถ้าไม่ได้เงินช่วยเหลือก้อนใหม่ ก็จะต้องผิดนัดชำระหนี้ และเศรษฐกิจกรีซจะก้าวตกลงไปสู่หุบเหวของปัญหา อันจะหมายถึงหายนะกับประเทศ ที่ยิ่งกว่าการต้องรัดเข็มขัดครั้งนี้ จึงไม่น่าแปลกใจว่า รอบนี้ รัฐบาลกรีซจึงต้องยอมจำนนต่อแรงกดดันจากประเทศอื่น ๆ ในสหภาพยุโรป โดยเฉพาะเยอรมันและกรีซต้องเร่งเดินไปในทางที่ได้สัญญาไว้กับทุกคนซะที

นัยคืออะไร

การลงมติผ่านกรอบการรัดเข็มขัดรอบนี้ ถือเป็นความคืบหน้าก้าวสำคัญ แต่ทั้งหมดจะไม่จบลงแค่นี้ เพราะว่า (1) เศรษฐกิจกรีซซึ่งแย่อยู่แล้ว โดยบางไตรมาสเมื่อปีที่ผ่านมา ขยายตัวติดลบ 7-8% ก็จะต้องอยู่ในช่วงของการหดตัวต่อไป และส่งผลกระทบไปถึง (2) อัตราการว่างงานของกรีซ ที่ล่าสุดเพิ่มไปอยู่ที่ 20.9% ซึ่งจะอยู่ในระดับที่สูงเช่นนี้ไปอีกระยะ  ทำให้รัฐบาลมีรายจ่ายเพิ่มขึ้น จากภาระสวัสดิการที่ต้องให้แก่ผู้ที่ตกงาน

ยิ่งไปกว่านั้น (3) ภาคแบงก์ก็จะซวนเซล้มลงได้ โดยแบงก์ใหญ่ 6 แห่งของกรีซต่างเป็นผู้ลงทุนรายใหญ่ในตลาดพันธบัตรของกรีซ บางแบงก์มียอดเงินที่ลงทุนในพันธบัตรเหล่านั้นเทียบกับทุนที่มีอยู่ สูงเกือบ 2-5 เท่า และแบงก์แห่งหนึ่ง สัดส่วนดังกล่าวสูงถึง 10 เท่า ซึ่งหมายความเมื่อมีการปรับโครงสร้างหนี้เกิดขึ้นและต้องลดหนี้ลง 70% แบงก์เหล่านี้ก็จะต้องหาเงินทุนใหม่ ซึ่งจะเป็นปัญหาให้กับทางรัฐบาลอีก

เมื่อมองออกไปในอนาคต ปัญหากรีซจะไม่จบแค่นี้ ในปีต่อๆ ไป กรีซยังจะต้องรัดเข็มขัดเพิ่มขึ้น เพื่อให้รัฐบาลเกินดุลมากขึ้นจากงบสมดุลในปีนี้ เป็น +2% และ +4% ของ GDP ในช่วง 2 ปีข้างหน้า ตามที่ตกลงไว้กับทางกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ซึ่งนับวัน จะเป็นเรื่องที่ยากยิ่งขึ้นไป และในเชิงการเมือง การผ่านร่างกฎหมายครั้งนี้ รัฐบาลต้องไล่สมาชิกที่ไม่เห็นด้วยออกจากพรรคของตนไป 43 คน ทำให้รัฐบาลปัจจุบันมีเสียงอยู่เพียง 193 เสียงจาก 300 เสียงในสภา ซึ่งการเลือกตั้งใหม่ในช่วงเดือนเมษายน จะเป็นจังหวะให้ประชาชนที่โกรธแค้นเอาคืน โดยอาจจะไม่ลงคะแนนให้กับกลุ่ม ส.ส. ที่ช่วยกันผ่านมติการรัดเข็มขัดครั้งนี้ ซึ่งหมายความว่า รัฐบาลใหม่หลังเลือกตั้งอาจจะไม่มีเสถียรภาพเพียงพอที่จะนำพาประเทศฟันฝ่ามรสุมที่รออยู่ ก็ต้องขอเอาใจช่วยเขาครับ

ที่มา : หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ประจำวันที่ 15 ก.พ. 55
คอลัมน์ ไขปัญหาเศรษฐกิจกับดร.กอบ